[ van slapende kat naar gedicht :) ]
Ik heb het genoegen om samen te leven met een kat (zie foto ♡ ). En het raakt me vaak zo wanneer ik hem vlakbij me zie slapen. Zo'n klein, kwetsbaar leven, vol overgave en vertrouwen. Echt een eigen wezentje met een eigen persoonlijkheid en beleving, en dat ik daar dan zo dichtbij mag zijn. Dan voel ik mijn hart overstromen van liefde.
Mijn associatieve brein maakte daar allerlei sprongetjes bij, en één van die sprongetjes kwam uit bij.. hoe zou dat toch voelen als je een eigen kindje hebt? En je kijkt hoe dat kindje ligt te slapen... Wat een eer om een ander, en zeker zo'n puur en deels afhankelijk leven, te mogen aanschouwen van dichtbij.
Dat brengt me bij onvoorwaardelijke liefde. Je geeft zoveel als je hart van nature geeft en hoeft je nooit af te vragen of het wel goed terechtkomt... Of het wel goed is om te geven.. aan wie..
Nee, je geeft vrij. Geven aan een kind, aan een dier. Aan onschuld.
Zien dat in ieder een stukje onschuld leeft.
En ook onschuld in het leven zien, in het geheel. Dat liefde nooit verspilde moeite of onverdiend is.
Zolang je ook jezelf die liefde gunt en goed voor jezelf en je hart zorgt.
Het gaat altijd de moeite waard zijn om liefde te geven.
Want het gaat over hoe je komt opdagen in de wereld,
wat je meegeeft aan het leven.
Hoe je je hart nooit censureert, maar vrij laat spreken.
Ongeacht wat terug komt, of bij wie het landt.
Liefde leeft, geeft leven...
en wie liefde geeft leeft.
Reactie plaatsen
Reacties